Skończyła mi się herbata w kubku, nie mam co pić, a chce mi się strasznie. Zmuszona jestem do wstania z krzesła, przejścia 12 kroków do kuchni i napicia się czegoś. Dzisiejszy dzień spędzony głównie na obserwacji zjawisk przedziwnych, różnorakich, zastanawiająco. Czy ja nic nie rozumiem, czy oni zwariowali? Coraz bardziej się przyzwyczajam do nowego, przywiązuje się do niego. Wylęgła się nawet potrzeba dbania o nowe, dopieszczania, przytulania. Nowe mnie cieszy, stare już nie. Nie chce żeby wracało, bo było złe i niszczące, a po nowym widać, że jest dobre. Lepsze. Ładniejsze. Muszę się ogarnąć i postanowić coś, tylko jeszcze nie wiem w jakiej kwestii.