Maszerując sobie między kroplami deszczu, omijając kałuże wesoło spoglądam w niebo. Ostatnio nic w moim życiu nic nie ma pozytywnego i wesołego, więc może jak sobie popatrzę w niebo wesoło, jak wesoło napisze swoje EO, nauczę się wesoło, to mi się zrobi trochę lepiej, przyjaźniej. Wrogo mi do siebie samej. Wrogo mi go wszystkich.
Prysła bańka szczęścia. Szczęścia? Oj, to za dużo powiedziane. Widocznie zbyt mocno tego pragnęłam i jakikolwiek, nawet niewinny sygnał odczytałam zbyt na moją korzyść. Nie ma tego. Zepsuli.

Ostatnimi czasy wszystkie moje myśli i działania krążą wokół pomysłu, który nie dawno zrodził się w mojej głowie. Nie wiem jak zacząć jego realizacje. Nie potrafię oddać słów. Biegają mi po głowie w bliżej nieokreślonej formie, bynajmniej nie są słowami. Wiem co i jak. Brak mi wątków pobocznych, organizacji, jasnych przekazów. Ale przecież jestem na dobrej drodze.

"Jeśli pożyczy się pieniądze komuś, kogo więcej się nie zobaczy, znaczy to, że wydatek się opłacał"